Oorlogsverhalen.
Begin 1940,in een oude fabriek.
(ik wist natuurlijk dat de fabriek zou afgebroken worden).
De Duitsers waren op komst,
het werd stil en gevaarlijk.Veel honden
begonnen te huilen, iedereen begon te trillen.
Mijn vriend Jacob zei: Junior we moeten
hier weg! Nee, dat kunnen we niet, zei ik
zuchtend. Waarom niet? Omdat het te laat is.
.
Er viel een enorme bom door het dak.
Een reusachtig vliegtuig verscheen vanachter
een wolk. Kom nou, wil je nu weg
of niet? Kom vlug we gaan naar de weide,riep ik.
Bééé bééé, zeiden de geiten.
We gingen naar mijn huis. Ik zei: dag mam,
de oorlog is begonnen. Mijn moeder
zei: junior doe de geiten in de schuur.
Ja mam, zei ik vlug. Ik ging naar buiten.
Bééé bééé… Toen de geiten eindelijk in de schuur
waren ging ik vlug naar de keuken.
Morgen vertrekken we naar Rome. WAT ?!
DAT NOOIT! Schreeuwde ik woedend.
Het kan niet anders, zei m’n moeder.
Ik moet werk hebben en het is oorlog.
Maar mam…
De volgende ochtend. Mam, de post is er.
Een brief ven oma en van…euh… ik kan het niet lezen.
Geef maar hier ik lees het wel voor.
Geachte mevr Van Zielen uw..euh…euh. Wat is er mama? Ik had niet
door dat m’n moeder stilletjes begon te huilen. Ik wou
niet naar Rome, het bevalt me daar niet en trouwens,
ze spreken daar Italiaans, dat heb ik nooit geleerd.
Mam gaan we echt naar Rome? Nee jongen, we gaaan niet naar Rome. Ik
vroeg me af wat er aan het handje was.
Mijn vriend Jacob nam me
mee naar een plaats. Iiiiiip… de deur krakte alsof het een oud mannetje
met een verkoudheid was. Wooooow zeg, jouw vader kan goed
timmeren. Dank je en jouw vader, wat doet die?
Mijn vader is… euh…euh… weet ik niet.
Eén jaar later in het ziekenhuis
Dokter, hoe is het nu met m’n mama? Heel slecht,
zei de dokter bezorgd.
Nee! Ze mag niet dood gaan.
Te laat jongeman, je moeder is in haar huis overleden van verdriet. Maar
ik heb m’n vader nog. Nee jongen, je vader is ook over…. Nee zeg
maar niks meer. Junior loopt huilend weg. Een ding vergeet ik nooit:
je weet nooit wat er gebeurd!
Jeanne
Recente reacties